Ik ben vandaag te weten gekomen dat de baas van de Fitnesszaak Eurofit ons verlaten heeft. Een goede vriend (van iedereen denk ik wel). En iemand die bruisde van het leven. Er hingen al even geruchten rond, maar ik geloofde ze niet. En nu geloof ik het eigenlijk nog niet. Nog jong, vol leven en een bloeiende zaak runnen. Moeilijk te geloven dat hij er niet meer is.
De gedachte alleen al is schrikwekkend. Ik zit maar konstant te hopen dat het een misplaatste grap is. Zo een momenten doen je wel echt beseffen “geniet van je leven, want het kan zo gedaan zijn”.

Goh, Jesus… dat gaat raar zijn… dat je ons niet meer zal begroeten als we je zaak binnenlopen voor onze dagelijkse dosis work-out. Ik hoop dat als ik terug ben, dat je er echt wel staat. Ik weet nog altijd de eerste dagen dat ik je zaak binnenliep. Een aangenaam en bescheiden zaakje. 8 jaar later en hier staan we nu… nooit gedacht…

…

Niemand zal je alvast vergeten.

Cheers mate, you’ve done well…